به تفاهم نرسیدند خدای من و تو!

کسی از شهر نیامد به عزای من و تو

زاغها مرثیه خواندند برای من و تو

ما به سرسبزی خود دلخوش و غافل زانکه

گله ی دشت شده گرم چرای من و تو

عشق برخاست و گرد سرمان چرخی زد

گیج شد عقربه ی قبله نمای من و تو

مسگران در هوس زرگری از چار طرف

رخنه کردند به رویای طلای من و تو

دست هایی که در آنسوی به رقص آمده اند

سرخ تر بود حناشان ز حنای من تو؟

 ما به اندازه ی هم گریه سرودیم ولی

به تفاهم نرسیدند خدای من و تو!

                                 عاصم اسدی زنجانی

 

خدا را بردند!

گفته بودند وبارا بردند

    نه غلط بود دوا را بردند

 

    به کسی نان طمع بخشیدند

    از کسی قوت و غذا را بردند

 

    از همان جاده که غم آوردند

    از همان جاده صفارا بردند

 

    به علف حکم تظاهر دادند

    گل بی رنگ و ریا را بردند

 

    گرچه چوپان و سگش بیدارند

    باز اما رمه ها را بردند

 

    کدخدا را به دو قسمت کردند

    کد به جا ماند و خدا را بردند

 

    و خلاصه -همه ی آدم ها !

    " آبروی ده ما را بردند ."     شاهین رهنما

سین هفتم

سین هفتم

              سیب سرخی است

حسرتا

    که مرا

      نصیب

           از این سفره ی سنت

                             سروری نیست.

شرابی مرد افکن در جام هواست

شگفتا

     که مرا

       بدین مستی

                شوری نیست.

سبوی سبزه پوش

                 در قاب پنجره

آه

  چنان دورم

          که گویی جز نقش بی جانی نیست.

 و کلامی مهربان

             در نخستین دیدار بامدادی

فغان

   که در پس پاسخ و لبخند

                                  دل خندانی نیست.

بهاری دیگر آمده است

                         آری

اما برای آن زمستانها که گذشت

نامی نیست

نامی نیست.

                        احمد شاملو- ترانه های کوچک غربت

عاشقانه

آنکه می گوید دوستت می دارم

خنیاگر غمگینی است

که آوازش را از دست داده است

                         ای کاش عشق را

                         زبان سخن بود

هزار کاکلی شاد

                     در چشمان توست

هزار قناری خاموش

در گلوی من

                          عشق را

                         ای کاش زبان سخن بود

آنکه می گوید دوستت می دارم

دل اندهگین شبی است

که مهتابش را می جوید

                      ای کاش عشق را

                     زبان سخن بود

هزار آفتاب خندان در خرام توست

هزار ستاره ی گریان

در تمنای من

                   عشق را

                ای کاش زبان سخن بود

                         احمد شاملو- مجموعه ی ترانه های کوچک غربت

عید آمد

عید آمد و ما خانه خود را نتکاندیم

گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز

از بی دلی او را ز در خانه براندیم

آفاق پر از پیک و پیام است ولی ما

پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

احباب کهن را نه یکی نامه بدادیم

و اصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم

صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند

ما این خرک لنگ ز جویی نجهاندیم!

                                             مهدی اخوان ثالث

گله ای نیست!

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافی است     

تو مرا باز رساندی به یقینم کافیست

قانعم بیشتر از این چه بخواهم از تو            

  گاهگاهی که کنارت بنشینم کافیست

گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم      

   گاهی از دور تو را خوب ببینم کافیست

آسمانی تو در آن گستره خورشیدی کن  

من همین قدر که گرم است زمینم کافیست

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه       

 برگی از باغچه شعر بچینم کافیست

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز        

که همین شوق مرا خوبترینم کافیست

                                                              محمدعلی بهمنی