گنگیه
گنگیه
پیرکی لال، سحرگاه به طفلی اَلکَن
می شنیدم که بدین نوع همی راند سخن
کای ز زلفت صصصبحم شاشاشام تاریک
وی ز چهرت شاشاشامم صصصبح روشن
تتتریاکی ام و از شششهد للبت
صصصبر و تاتاتابم رررفت از تتتن
طفل گفتا مممن را تو تو تقلید مکن
گگگمشو ز برم ای کککمتر از زن
می می خواهی مممشتی به ککلّت بزنم
که بیفتد مممغزت می میان ددهن
پیر گفتا که و ولله که معلوم است این
که که زادم من بیچاره ز مادر الکن
هه هه هفتادو هه هشتاد و سه سال است فزون
گُ گُ گُنگ و لا لا لالم به به خلّاق زَمَن
طفل گفتا خخدا را صصصدبار ششکر
که برستم به جهان از مَ مَلال و مِ مِحَن
مَ مَ من هم گُ گ گُنگم مِ مِ مثل توتوتو
توتوتو هم گُگگُنگی م ِم ِمِثل مَ مَ من
قا آنی شیرازی-شاعر قرن سیزدهم